เพิ่งจะตระหนัก เมื่อตอนสงกรานต์นี้เองว่า นี่มันเดือนที่ร้อนที่สุดในปีสินะ

ปกติไปทำงานแต่เช้า อยู่ห้องแอร์ กลางวันก็กินในตึก ไม่กล้าโผล่หัวออกไปท้าแดด เย็นเรียน กว่าจะกลับบ้านก็ดึก

ต้องแสร้งทำเป็นใจเย็นอย่างมาก  ไม่เบรคๆ อารมณ์ตัวเองไว้บ้าง พาลจะบ้า

บางที อะไรๆ ก็ไม่ได้อย่างใจ เย็นไว้โยม...

 

วันก่อนโทรไปหาเต้ย มันรับด้วยหว่ะ ต้องขอมาประกาศในบล็อกไว้เป็นเกียรติประวัติซะหน่อย

เพราะถือว่าโชคดีมาก โอกาสรับน้อยกว่า โอกาสที่เราจะถูกหวยซะอีก   

กับใครบางคน เราอาจะมีคำว่า ถอดใจ แต่กับเพื่อน ... เวลาที่ผ่านไปทุกอย่างยังเหมือนเดิม

มีเพียงบางสิ่งเท่านั้นที่จะเปลี่ยนไป ... อายุ ^_^"  

อย่างพี่น้องปั่นว่าไว้ ... เนี่ย แก่ตัวไปอะไรๆ ก็ยาน เหลือตึงอยู่อย่างเดียวอ่ะ ... หู

แล้วเราจะกลับมาเจอกันอีกน้า

It's been like 6 months from the last time that I updated my blog. So as the last month of 2008 is passing by, here I am ... grumping and whining again.... 555.

A lot of good and bad things went on.  My HTC mobile phone was stolen and it's just been returned today from someone who is basically idiot and mega thick-skinned.  He was some sort of my dad's freind who entered my house, grabbed the phone and thought that no one would know about it. When I told my dad that this guy took my phone ... my dad was like how come? Are you sure? He has money na and has his own business and some other real estates... blah blah  ... My dad asked him if he took it and this guy, of course, refused.   He told my dad that he was some sort of knowing CIA's secret agent!!! He would find out who took the phone or if he couldn't, he would give me money instead. Oh, my god... How idiot???? Anyway, he finally returned it. I asked my dad of what kind of story that this guy made up... but my dad said that I don't need to know la.  My dad was totally pissed off about this.  The lesson is learnt.

 

Let's move on to some other good things ... a trip to Hua Hin with friends ...

 

 

 from the left -->  Birdy, Mameow, Suda, U, Pang and Me.

 

  

  

ช่วงนี้เพื่อนๆ ก็ยังคงยุ่ง คิวแน่นเอี๊ยดเป็นปกติ แต่ก็ได้ฤกษ์งามๆ

ทำให้ได้เจอหน้าค่าตากัน(ค่อนข้าง) ครบๆ

ขาดก็แต่เต้ยที่อยู่ตจว. กะเหมี่ยวที่อยู่ ตปท.

ไม่รู้ว่าเพื่อนเต้ยจะได้ที่พักหรือยัง โทรไปแกก็ไม่ว่างรับอีกเช่นเคย

ไงๆ ก็ขอให้โชคดีมีชัย เจริญก้าวหน้ากับสิ่งที่เลือกนะ 

ถ้าอาทิตย์ไหนเหงาๆ ก็มารับเราไปนอนเป็นเพื่อนได้นะ

ก้อคงเล่าให้เหมี่ยวฟังแล้วว่า ไปทำอะไรกันมาบ้าง ...

ก็ไม่มีอะไรเน้อ กินอาหารญี่ปุ่นกันที่ บันยันทรี

แล้วก็ไปกินเค้กต่อที่เซ็นทรัลเวิล์ด แม้จะเป็นการเจอกันแบบแป๊บๆ

สรุปว่า ไม่ได้ไปต่อ เพราะเขาว่ากันว่า

อยู่ในวัยเรียน เที่ยวมากเดี๋ยวจะเสียการเรียน (รายงานไม่เสร็จ.. ใช่ไหมก้อ)

... ใครที่เรียนจบแล้ว ก็ถือว่ารอเพื่อนเรียนหน่อยละกันน้า

แต่ทำไมเรามักจะเป็นคนที่คิวว่างเสมอหว่า...

นี่แกไม่ตั้งใจเรียนใช่ไหมเนี่ย ไอ้เจี๊ยบ ...

แฮ่... ขำๆ น้า ... เขาว่าไงนะ จุดหมายปลายทาง

ไม่สำคัญเท่ากับ "การได้เดินทาง" ... ใช่ไหม

ตะแล๊ดแต๊ดแต๋ ไปก่อน ... จะสอบหรือจะส่ง ก็ค่อยว่ากาน

คงเส้นคงวามาตลอดชีวิตการเรียน... -*-

ไว้เจอกันอีกนะ ตอนเหมี่ยวกลับมา

แวะมาอัพเดทชีวิตหน่อยดีกว่า ... อาทิตย์ก่อนหน้านี้เป็นไข้ อันเนื่องมาจากตากฝนเล่นมิวสิคมากไปหน่อย

ไม่ได้ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้มานานมากแล้ว เล่นเอาปวดหัวอยากจะร้องไห้เลย แต่ป้าก็ไม่ยอมไปหาหมอ กินยาตามแม่สั่ง

นี่ยังไอไม่หาย ไอจนเจ็บตับ ปอด กะบังลม หรืออะไรซักอย่าง หายใจก็ยังเจ็บ ก็เป็นสัจธรรมอย่างนึงว่า อายุอาจจะไม่ได้เป็นเพียงตัวเลข

ถ้าใช้ชีวิตแบบนี้ ออกกำลังกายจิงจังครั้งสุดท้ายก็ตอนเดือน ธ.ค. ปีที่แล้ว ตั้งแต่ย้ายมาทำ Internal Audit ก็รู้สึกเหมือนทำงานอยู่ตลอดเวลา

ก็ตามชื่อบล็อกเลย ทำงาน กิน นอน แล้วก็ใช้จ่ายเงินที่ได้มา เคยดูดวง เขาว่าเราจะเก็บเงินไม่อยู่ เป็นบุคคลรั่วๆ เออ.. แม่นโคด  

ช่วงนี้เรียนไม่หนัก เนื่องจากการบ้านไม่เยอะมาก แล้วอาทิตย์ที่แล้วก็โดดซ้า เพราะไปทำงานภูเก็ตมา ...

เมื่อวานโทรไปหาแป้งชวนกลับด้วยกัน นึกว่ากลับใต้ดิน แต่แป้งขับรถมาเลยมาส่งเราที่บ้าน ...

เออ... เขียนแล้วก็นึกได้ว่าจะโทรไปถามว่าถึงบ้านหรือยัง เพราะฝนมันตก แต่ว่าเราอาบน้ำเสร็จก็หลับเลยหว่ะ .. แป่วๆๆๆ โทษนะแป้ง

ช่วงนี้เราไม่ค่อยมีสติ วันก่อนลืมโน๊ตบุ๊คไว้ที่โต๊ะกินข้าวใน outlet โรงแรมเฉย อีกวันก็ลืม adaptor ไว้ที่ห้องเพื่อน เอ้อ... เอากับมันดี้

อ่อ เพื่อนๆ จ้ะ น้องจ๊อยซ์ น้องนุชคนสุดท้องของเรา เอ็นติดวิศวะ จุฬานะจ้ะ เย้ๆ  ก็ ... สู้ต่อไปน้องเอ๊ย เพื่ออนาคต

 

ดีนะที่ไปเที่ยวหัวหินเมื่ออาทิตย์ก่อนมาแล้ว (แวะเข้าตลาดน้ำดำเนิน เจอกอลฟ์ไมค์มาถ่ายซีรีส์ด้วย แต่เอากล้องขึ้นมาถ่ายรูปไม่ทันได้แต่ข้างหลัง) 

สงกรานต์นี้ตั้งใจจะอยู่บ้านไม่ไปแต๊ดแต๋ที่ไหน เช้านี้จะออกจากห้องก็ก้มลงไปถอดปลั๊กพัดลมปกติ (เพื่อลดการใช้ไฟ ช่วยโลกร้อน) แต่เงยหน้าขึ้นมาเร็วและแรงไปหน่อย เลยเอาจมูกไปเสยกับ...มุมตู้... ที่เป็นขอบอะลูมิเนียมแบบอย่างคม ตอนแรกแบบยังไม่มีสติรู้เลยว่า เฮ้ยโดนไรหว่ะ ... รู้แต่ว่าดาวล้านดวงมากๆ เจ็บโว้ย ก้มหน้าดูเลือดหยดป่าว ก็แบบเออ ไม่มี หันไปมองกระจก โห เลือดซิบๆ ขึ้นมาเป็นเส้นเลย โอ๊ย โมโหตัวเอง ป้า เป็นไรมากป่ะเนี่ย อยู่ดีๆ ก็ทำให้ตัวเองเจ็บได้ ดี๊ไม่เสยเข้าตา ได้ไปขายลอเตอรี่แน่ กำจิง  เจ็บโว้ยๆๆ